Posted by: kratauy | ตุลาคม 15, 2008

เมนูรักเชฟมือใหม่

เรื่องย่อ

อาหาร” สำหรับเธอแล้วคือความทรงจำ ความอบอุ่น ความฝัน และความรัก … ฉันอยากสะกดรสชาติ ซึ่งเปี่ยมด้วยความทรงจำเอาไว้ “น้ำแกงนี้เป็นรสชาติของพ่อ ฉันอยากทำงานที่นี่เหลือเกิน” รสชาติของน้ำแกงนี้มีส่วนผสมของ เฉ่าเกินเถียนหยวนซงลู่ ตับห่านเห็ดดำ พิราบย่าง ไก่ตอนรมควัน ไข่ตุ๋นสนดำ ฯลฯ อาหารเหล่านี้สำหรับคนทั่วไปแล้วนั้นไม่ได้เป็นที่รู้จักกันสักเท่าใด แต่สำหรับ ฉางไป่ฮุ่ย นั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดแต่อย่างใด

ที่เป็นเช่นนี้สืบเนื่องมาจาก ไป่ฮุ่ย มีโอกาสได้ติดตามพ่อไปลิ้มลองอาหารเลิศรสมากมายนั่นเอง สิ่งนี้เองทำให้ ไป่ฮุ่ย มีความสามารถพิเศษในการแยกแยะรสชาติอาหารเป็นอย่างดี แต่เมื่อพ่อของ ไป่ฮุ่ย เสียชีวิตอย่างกะทันหันบริษัทพังครืน ทำให้ ไป่ฮุ่ย ขาดที่พึ่งชีวิตต้องพบความทุกข์ยากลำบาก หลายต่อหลายครั้งที่ ไป่ฮุ่ย ไปสัมภาษณ์งานและถูกปฏิเสธจนเกิดความท้อแท้สิ้นหวังขึ้นมา ดูเหมือนว่า ไป่ฮุ่ย สูญสิ้นเป้าหมายของชีวิต

จวบจนกระทั่ง ไป่ฮุ่ย ได้เข้าไปในร้านอาหาร ลิตเติ้ลแบร์ ( Little Bear ) งานในครัวทั้งหมดของร้านผู้ที่ดูแลกลับไม่ใช่เจ้าของร้าน แต่เป็นหน้าที่ของ ฟางจือเถียน พ่อครัวใหญ่ น้ำแกงอยู่ในชามบนโต๊ะกอปรกับรสชาติอันหอมหวน เป็นความทรงจำอันมีค่าของ ไป่ฮุ่ย และพ่อ ไป่ฮุ่ย ต้องทำให้ได้ ฉันหวังว่าจะมีอาหารสักอย่างที่ให้ความอบอุ่นใจแก่ฉัน “ที่นี่ไม่รับผู้หญิงทำงาน” จือเถียน ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับงานในครัวเหลือบมอง ไป่ฮุ่ย ด้วยสายตาเย็นชา

คำพูดซึ่งไร้เยื่อใยของ จือเถียน ได้ทำลายความหวังของ ไป่ฮุ่ย จนหมดสิ้น ฟางจือเถียน พ่อครัวใหญ่ของร้านลิตเติ้ลแบร์ เป็นคนเงียบขรึม เย็นชา พูดน้อย แต่ความจริงแล้วพฤติกรรมเหล่านี้ เปรียบเสมือนชุดเกราะที่ปกป้อง จือเถียน ความโศกเศร้าในวัยเยาว์ได้ก่อตัวเป็นภูเขาน้ำแข็งตั้งตระหง่านอยู่ในจิตใจ หลังจากที่ จือเถียน และพ่อร่วมรับประทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข พ่อของ จือเถียน ก็หายสาบสูญไป เมื่อพบตัวกลับเป็นศพไปเสียแล้ว

นับแต่นั้นเป็นต้นมาทำให้ จือเถียน เกลียดชังอาหาร แต่ความจริงแล้วนั้นสิ่งที่ จือเถียน ปรารถนาคือความอบอุ่นนั่นเอง จือเถียน ต้องเผชิญกับ ไป่ฮุ่ย ซึ่งร้องห่มร้องไห้ยืนกรานที่จะเรียนรู้การทำอาหาร ไม่ใช่ทุกคนสามารถทำงานในครัวได้ นอกจากเธอจะพิสูจน์ว่าทำได้ ที่แท้ จือเถียน มองออกว่า ไป่ฮุ่ย ทำอาหารไม่เป็น ดังนั้นจึงตั้งเงื่อนไขเช่นนี้ต่อ ไป่ฮุ่ย จือเถียนรับ ปาก ไป่ฮุ่ย ว่าถ้าหากไป่ฮุ่ยปรุงอาหารเป็นที่พึงพอใจลูกค้า ก็จะรับ ไป่ฮุ่ย เข้าทำงาน

ขอพลังที่พาฉันไปสู่ความฝัน “ไม่ต้องกังวล ฉันจะช่วยเธอ” เหอหม่า อาสาให้ความช่วยเหลือ ไป่ฮุ่ย ที่แท้ เหอหม่า หลงรัก ไป่ฮุ่ย ทันทีที่แรกพบ เหอหม่า คอยให้กำลังใจและให้ความช่วยเหลือ ไป่ฮุ่ย ไป่ฮุ่ย ลองผิดลองถูกจนสามารถเข้าทำงานที่ลิตเติ้ลแบร์ ความดีใจของ ไป่ฮุ่ย ไม่น้อยไปกว่า เหอหม่า เลย ครอบครัวของ เหอหม่า มีร้านอาหารจีนเลื่องชื่อซึ่งเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี แม้ว่า เหอหม่า เป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูล

แต่ เหอหม่า กลับไม่อยากสืบทอดกิจการของครอบครัว แม้ว่ามีโอกาสเพียงน้อยนิดแต่ เหอหม่า ก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ถึงความฝันของตนเอง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ เหอหม่า ตัดสินใจออกจากบ้านเรียนรู้การทำอาหารจาก อาจารย์จือเถียน เหอหม่า ตระหนักดีว่า อาจารย์จือเถียน มีพรสวรรค์ในการทำอาหาร เป็นการยากที่จะเทียบชั้น แต่สิ่งที่ทำให้ เหอหม่า อิจฉาก็คือสายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความเลื่อมใสศรัทธาของ ไป่ฮุ่ย ที่มีต่ออาจารย์

เหอหม่า ได้แต่หวังอยู่ในใจว่า สักวันหนึ่ง ไป่ฮุ่ย จะละสายตาจากอาจารย์ หันมามองตนบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ข้างกายของอาจารย์มี เข่อซิน คู่หมั้นคู่หมายอยูแล้วไม่ใช่หรือ ขอเพียงได้ลิ้มลองอาหารที่เธอทำ ฉันรู้ดีว่านั่นคือความรัก … “ได้พบเธอ สำหรับฉันแล้วถือว่าเป็นวาสนาของฉัน” เข่อซิน มีความสามารถในการบริหารร้านอาหาร ต้องรับขับสู้เป็นกันเองกับลูกค้า แต่เรื่องความรักกลับไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง ต้องอยู่กับความหวาดระแวง

ชีวิตในวัยเยาว์ของ เข่อซิน นั้นมีพ่อซึ่งนอกใจแม่ ทำให้ เข่อซิน ได้รับรู้ถึงความทุกข์ระทมของแม่ สิ่งเดียวที่ทำให้ เข่อซิน มีความสุขก็คือ จือเถียน เด็กหนุ่มซึ่งพ่อของเธอให้การอุปการะ นับตั้งแต่พ่อจากไป ร้านอาหารหนันเท่อเซินหลิน ก็ประสบวิกฤต สิ่งที่ เข่อซิน ทำได้คือเดินทางมาที่ร้านลิตเติ้ลแบร์ขอความช่วยเหลือจาก จือเถียน สำหรับ เข่อซิน แล้ว จือเถียน ไม่เพียงช่วยร้านอาหารหนันเท่อเซินหลินไว้ ที่สำคัญยังช่วยเธอไว้อีกด้วย เรื่องของความรัก จือเถียน เป็นที่พักพิงและดูแลเธอเป็นอย่างดี

ทำให้ เข่อซิน สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและปลอดภัย เข่อซิน คิดมาโดยตลอดว่าเธอเป็นคนสำคัญของ จือเถียน ที่เป็นเช่นนี้เพราะทั้งสองมีชะตากรรมเดียวกัน เป็นเด็กกำพร้าที่ต้องการความอบอุ่น “จือเถียน ฉันชอบเธอ ต้องการเธอ เธอสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน” แต่สิ่งนี้คือความรักหรืออย่างไร ภายในร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ อาหารชักพาให้พวกเขาได้มาพบกัน ใช้ความจริงใจเป็นวัตถุดิบในการปรุงอาหารเลิศรส ที่สร้างความสัมพันธ์อันดีให้ความอบอุ่นแก่พวกเขา

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: