ทำไมเราถึงโกรธ ทำไมเราถึงโมโห นะหรือ? อันนี้ตามความคิดของผมนะ ผมว่าเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ได้เหมือนอย่างที่ใจเราคิด เราถึงโกรธ เราถึงโมโห หันกลับมามองหน่อยสิว่าตั้งแต่เกิดมาเราโกรธ เราโมโหกี่ครั้งแล้ว แล้วทุกครั้งที่โกรธ ที่โมโห มันทำให้อะไรดีขึ้นบ้าง มันตรงกันข้าม กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเราแย่ลงไปอีก ทำไมไม่คิดว่าแค่คนอื่นเค้าทำไม่ถูกใจเรา แต่มันอาจจะถูกใจใครอีกหลายคนก็ได้ มันยากนะ บอกตรงๆมันยากจริงๆที่จะทำได้ แต่เราก็ต้องทำเพื่อสุขภาพจิตของตัวเราเอง และรอบข้าง อาจมีวิธีการปรับปรุงที่แตกต่างกันออกไป แต่ก็ขอทำให้ได้ อย่างเช่นผม จะใช้วิธีระบายออกอย่างรวดเร็วจะไม่เก็บไว้เพราะรู้ตัวเองว่าเป็นคนโมโหง่ายมาก เมื่อระบายออกแล้วมันก็จะหาย แล้วเตรียมรับเรื่องใหม่เข้ามาอีก เป็นอย่างนี้แล้วมันจะดีขึ้น แต่คนที่รับฟังอาจจะแย่สักหน่อย อิอิ อย่าพยายามทำตัวเองให้เป็นศูนย์กลางแห่งจักรวาล คือ ทุกคนต้องสนใจเรา ทุกคนต้องดูแลเทกแคร์เรา ทุกคนต้องเห็นความสำคัญของเรา เพราะสิ่งนั้นมันยิ่งทำให้คุณมีกำลังที่จะโกรธ จะโมโหมากขึ้น พยายามทำตัวให้เหมือนสายลม พัดไปที่ไหนก็ให้แต่ความร่มเย็ม แค่สายลมนะ อย่าเป็นพายุล่ะ ตายแน่ๆ

เคยถามตัวเองบ้างหรือเปล่าครับว่าทำไมเราต้องโกรธ ทำไมเราต้องโมโห ทำไมเราต้องดีใจ และทำไมเราต้องเสียใจ แล้วได้คำตอบหรือเปล่าครับ ผมเป็นคนหนึ่งที่มีอารมณ์ปรวนแปรรวดเร็วมาก แต่ทุกวันนี้ผมเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก อาจจะเป็นเพราะอายุมากขึ้นก็เป็นได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้ คือมีสติมากขึ้น การที่อายุมากขึ้นมีประสบการณ์มากขึ้น ก็ทำให้เราคิดอะไรดีๆได้มากขึ้น ขออย่างเดียวนะครับ คนเราอย่าแก่เพราะเกิดนาน เพราะคนเกิดมานานยังไงๆก็ต้องแก่ แต่จะแก่อย่างไรให้มีคุณค่าก็ใช่ประสบการณ์ที่คุณผ่านมานั้นแหล่ะ คิด แล้วก็แก้ไข ย้ำว่าต้องแก้ไขนะ ผมว่าไม่ว่าเราจะแก่ขนาดไหนก็ตาม ถ้าเราพร้อมที่จะยอมรับ เราก็สามารถแก้ไขนิสัยที่ไม่ดีของตัวเองได้ ถึงมันจะยากสักหน่อย แต่เชื่อว่าทำได้

นะถ้าใครกลุ้ม ใครเครียดกับคนอื่ก็ลองทำๆดูเผื่อจะช่วยได้ไม่ให้เครียดไม่ให้กลุ้ม โลกนี้ยังมีอะไรให้กลุ้ม ให้เครียดอีกเยอะ ค่อยๆทำไปก็แล้วกันนะ เอาใจช่วยจ๊ะ…